سعید احمدیان/ خبرگزاری ایرنا- ترکشهای جنگ ۴۰ روزه، همان روزهای اول به فوتبال باشگاهی ایران رسید، جایی که سازمان لیگ فوتبال ایران، بیست و پنجمین دوره لیگ برتر را در حالی که به هفته بیست و دوم رسیده بود، پس از حمله آمریکا و اسرائیل تعطیل کرد. پس از آتشبس هم نداشتن زمان کافی با توجه به در پیش بودن جام جهانی ۲۰۲۶ سبب شد پرونده لیگ بیست و پنجم به طور موقت بایگانی شود. هر چند برگزاری بازیهای باقیمانده به پس از پایان دیدارهای ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ موکول شد.
با این حال به نظر میرسد بزرگترین ضربه فوتبال باشگاهی، رها شدن مسابقات نیست، جنگ بزرگترین ضربه را از نظر اقتصادی به تیمهای لیگ برتری زد و سبب تا آنها برای ادامه راه با شرایط سختی روبرو باشند که تا امروز آن را تجربه نکردهاند.
شاید مدیران سپاهان و فولاد این ضربه بهتر از همتایان خودشان در باشگاههای دیگر لمس کرده باشند، وقتی که حین جنگ و پس از بمباران فولاد مبارکه و فولاد خوزستان، گفته شد وزارت صمت، فعالیت دو باشگاه فولادی کشور را متوقف کرده است.
هر چند در ادامه این تصمیم تکذیب شد اما نشان از این داشت که ترکشهای ضربات اقتصادی حاصل از جنگ به فوتبال باشگاهی ایران اصابت مستقیم داشته است. البته جای تردید نبود، وقتی یک مجموعه صنعتی دچار آسیب و توقف فعالیت میشود، دیگر مانند قبل توان مالی برای حمایت مالی از تیمهای پرخرج فوتبال ندارد.
البته این تنها فولاد و سپاهان نیستند که جنگ سبب شده است که هزینههای آنها برای ادامه فعالیت تحتتاثیر قرار بگیرد. میشود گفت تمام باشگاههای لیگ برتری و دستههای پایینتر با توجه به اتفاقات نزدیک به ۳ ماه اخیر، دیگر نمیتوانند مانند قبل از ۹ اسفند ۱۴۰۴ در فوتبال باشگاهی هزینه کنند.
به قبل از ۹ اسفند برگردیم، روزهایی که باشگاههای لیگ برتر که اکثر قریب به اتفاق آنها وابسته به بودجه عمومی کشور هستند، با حسابهای پر از پول و قراردادهایی که صفرهای آنها از شمارش به در بود، بیست و پنجمین دوره لیگ را استارت زدند. رقم قراردادها ۱۲ رقمی شد و به بالای ۱۰۰ میلیارد رسید!
تا همین یکی دو سال پیش بود کل هزینه تیمهای لیگ برتری، ۲ تا ۳ هزار میلیارد برآورد شده بود، این رقم اما به خصوص در ۲ فصل گذشته به صورت نجومی زیاد شد، رقم قبلی برابر ارقام جدید هزینههای باشگاهها در فوتبال ایران یک شوخی تلخ بود.
برای فصل جاری گفته شد که برخی باشگاهها نزدیک به ۵ تا ۷ هزار میلیارد تومان هزینه کردهاند، رقمی ۲ برابر هزینه کل باشگاههای لیگ برتری در چند سال پیش. در سایه عدم نظارت و حسابکشی از مدیران باشگاههای لیگ برتری، پولپاشی و ریخت و پاش به اوج رسید.
در چنین شرایطی جنگ ۴۰ روزه سبب شد تا تکرار چنین ریخت و پاشها و هزینههای بدون ضابطهای دیگر به یک آرزوی محال برای باشگاههای لیگ برتری تبدیل شود و خسارتهای جنگ سبب شده که اولویت خیلی از بخشهایی که تیمداری میکردند، تغییر کند.
وقتی چرخ آن صنعت خوابیده و دچار آسیب شده است، دیگر پولی هم نیست که بخواهد خرج ریختوپاشهای فوتبال باشگاهی شود.
در چنین شرایطی به نظر میرسد باشگاههای فوتبال ایران باید خودشان را برای یک دوره ریاضت مالی سخت آماده کنند. دورانی که ریال به ریال هزینههای آن بدون ارزیابی خروجی که میتواند داشته باشد، چک آن کشیده نخواهد شد.
در این بین از فدراسیون فوتبال و وزارت ورزش انتظار میرود برای فصل آینده لیگ برتر با توجه وضعیت اقتصادی ناشی از خسارات جنگ، برای باشگاههای لیگ برتری محدودیتهایی را در هزینه ایجاد کنند، محدودیتهایی که مانند تجربههای گذشته نباید قابل دور زدن باشد.
در زمانهای که اولویتهای بسیار بالاتری وجود دارد، رصد و کنترل هزینهای که در زمین غیرشفاف فوتبال میشود، ضرروی است تا این ورزش بتواند با عبور از این روزها، سرپا بماند.